Στο πλαίσιο της δέσμης δράσεων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τίτλο «Φθινόπωρο – ΑΠΟΗΧΟΙ» που εστιάζει στην επανάληψη/παρουσίαση κάποιων εκ των παραγωγών του που έχουν μια μη εξαντληθείσα δυναμική, η Πειραιώς 260 υποδέχεται ξανά την Στεφανία Γουλιώτη.

Η Στεφανία Γουλιώτη, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία και ερμηνεύοντας παράλληλα την Ιζαμπέλα Μόλναρ, προσεγγίζει για πρώτη φορά το έργο του Δημήτρη Χατζή μέσα από μια προσωπική σκηνική ανάγνωση, στην οποία η λογοτεχνία συναντά τη γλυπτική, το ζωντανό σώμα και την ύλη. Η σκηνοθετική της ματιά και η έντονα σωματική ερμηνεία της ξεχώρισαν ήδη από την πρώτη παρουσίαση της παράστασης, τον περασμένο Ιούνιο, η οποία γνώρισε θερμή υποδοχή από κοινό και κριτικούς και οδήγησε σε αυτόν τον νέο, περιορισμένο κύκλο παραστάσεων.

«Η γλυπτική είναι η τέχνη που αγαπώ» –Δ.Χ.

Με αυτή τη φράση ο Δημήτρης Χατζής ανοίγει το διήγημά του Το φονικό της Ιζαμπέλας Μόλναρ. Μέσα σε αυτό επίσης, επιχειρώντας να περιγράψει τη γλυπτική, θα την ορίσει ανεπανάληπτα ως «έλλογη οργάνωση μέσα στον άλογο κόσμο».

«Και τ’ άγαλμα τότε, έτσι που ορθώνεται τελειωμένο σε ανθρώπινα μέτρα, στ’ ανθρώπινα μέτρα, είναι μια νίκη της εναντίωσης του ανθρώπου στην τυχαία του φύση.»

Η αναγκαιότητα της Τέχνης για τον «τακτοποιημένο» θεατή, πώς συνδέεται ο ίδιος με τον άλογο κόσμο ή το χάος όπου όλα τα ένστικτα βρίσκουν τη νομιμότητά τους, το θέμα της σχέσης του καλλιτέχνη με το δημιούργημά του και, τέλος, το ίδιο το μυστήριο της γλυπτικής τέχνης και των υλικών της έγιναν το εφαλτήριο για αυτή την παράσταση.

Στη σκηνή, η γλυπτική δεν αποτελεί απλώς θέμα – είναι η ίδια η πρωταγωνίστρια. Η πορεία του υλικού – από την επιδίωξη της τελειότητας και το ερώτημα τι σημαίνει αυτή, μέχρι τη φθορά και τη διάλυση – γίνεται μια γλαφυρή μεταφορά της εσωτερικής διαδρομής της ηρωίδας.

Ποια είναι η σχέση του ζωντανού σώματος με το πρωτογενές υλικό; Ο πηλός εδώ δεν είναι σκηνικό αντικείμενο αλλά ζωντανό σώμα. Τα γλυπτά –μέσα από τη δουλειά της γλύπτριας Ισμήνης Τσοφίδου – τοποθετούνται ανάμεσα στον αφηγητή και τη μορφή της Ιζαμπέλας. Αποκτούν πνοή και μεταμορφώνονται, για να αποκαλύψουν τη λεπτή και συχνά οδυνηρή σχέση μεταξύ δημιουργού, δημιουργήματος και παρατηρητή.

Η παράσταση είναι μια σκηνική μελέτη πάνω στη γλυπτική ως αντίδραση απέναντι στο χάος· μια εξερεύνηση του ορίου όπου η Τέχνη γίνεται ανάγκη υπαρξιακή – και, ενίοτε, επικίνδυνη.

• Σκηνοθεσία – Δραματουργία: Στεφανία Γουλιώτη
• Κείμενο: Δημήτρης Χατζής
• Σύμβουλος δραματουργίας: Έκτορας Λυγίζος
• Συγγραφή πρόσθετου κειμένου: Νεφέλη Μαϊστράλη
• Μουσική: Γιώργος Πούλιος
• Κίνηση: Αντωνία Οικονόμου
• Σκηνικό: Φιλάνθη Μπουγάτσου
• Κοστούμια: Νίκη Ψυχογυιού
• Σχεδιασμός φωτισμών: Σάκης Μπιρμπίλης
• Ηχητικό σχεδιασμός – Ηχοληψία: Ηλίας Φλάμμος
• Γλύπτρια: Ισμήνη Τσοφίδου
• Βοηθοί σκηνοθέτη: Αλέξανδρος Πάνου, Ηλιάνα Καλαδάμη
• Βοηθός ενδυματολόγου: Κλαίρη Γερανίου
• Live Video: Ιγνάτιος Σκανδάλης, Θωμαΐς Τριανταφυλλίδου
• Κατασκευή αντιγράφων αγαλμάτων: Νατάσα Γκαλέα, Κατερίνα Γιαννιτσοπούλου
• Φωτογραφίες – Video: Γκέλυ Καλαμπάκα
• Παίζουν: Στεφανία Γουλιώτη, Φώτης Στρατηγός
• Οργάνωση παραγωγής: Ευάγγελος Βογιατζής
• Εκτέλεση παραγωγής: MeWe
• Παραγωγή: Pop Productions / Κάλλη Μαυρογένη

Η παράσταση παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2026

Photo Credit: Geli Kalampaka